A historia de Eric Historia · instalacións e exposicións: LSYTSDA Sala Alterarte
Posición · 0:00 / 3:51 SubtítulosDesactivados ES EN GL Transcrición 0:00 Chámome Eric Manuel Pichardo, son de República Dominicana, teño 23 anos. 0:05 E cheguei a España hai sete 0:08 anos. Actualmente estou vivindo aquí en Ourense. 0:11 Primeiro veu a miña nai, logo meu irmán maior, e logo vin eu e o meu irmán pequeno. 0:16 En principio, cando veu a miña nai, veu para 0:19 aquí porque quería buscar máis oportunidades de traballo 0:23 e conseguir algo mellor para a familia. Logo xa dixo que quería traernos a nós 0:28 para que completáramos os nosos estudos e así tivésemos máis oportunidades. 0:32 Ao principio non tiña moitas ganas de vir, pero vin. 0:37 E ao chegar aquí fíxoseme un pouco difícil socializar cos demais compañeiros. 0:42 Había uns que me acolleron de boa maneira e outros 0:45 que non me deron o visto bo cando vin. 0:48 Ao principio sentíame un pouco illado porque a maioría dos compañeiros de clase 0:53 como que non lles agradaba moito que chegara unha persoa de fóra. 0:57 Pero despois, cando cambiei de curso, coñecín a 0:59 outros compañeiros que foron bastante agradables e eles 1:01 Sempre me trataron ben dende o momento un. 1:04 Ao principio foi un pouco máis fodido, pero 1:06 sempre os rapaces trataban de sacarme fóra, 1:08 de amosarme a cidade, que coñecese máis, 1:11 para que me adaptase máis fácil. 1:12 Pois o que dixen desde o principio, 1:14 que algúns compañeiros me dicían que por que viñera, 1:16 que mellor que me regresase ao meu país, 1:18 que aquí non me atoparía ben. 1:22 Tiven varios compañeiros así. Buscaban a forma de que me 1:27 Volvera ao meu país, que non me quedase. 1:29 Nese momento o que pensei foi que 1:31 ía ignoralo porque a miña nai fixera ese sacrificio tan grande para 1:35 traerme. Non porque alguén diga "vete" 1:36 ao teu país ía abandonar 1:38 Todo. Pero, claro, ao cambiar de curso xa 1:41 coñecín aos outros compañeiros que me deron unha 1:43 Boa benvida. Aí todo foi moito máis fácil para min. 1:46 Si, houbo un momento no que me pechei un pouco 1:49 ao relacionarme cos 1:52 Demáis. Case non falaba, 1:57 Sentín un pouco, non sei como explicalo, 2:00 como minimizado, digamos. Pero xa pouco a pouco 2:04 Fun saíndo, amosando quen son realmente. 2:08 Cando cheguei aquí traxe na miña maleta 2:10 unha estatua pequena dunha Virxe, 2:12 que era algo bastante importante para min, pois 2:15 A Virxe acompañabame. E tamén traxe 2:17 Un xogo de dominou co que xogaba cos meus 2:20 pais e con todos os meus amigos alí en Dominicana. 2:23 Cando penso na miña casa, penso aló. A forma 2:26 de socializar alí é coñecendo a todo o mundo. 2:29 Aquí, digamos, ti estás no teu piso, ti coñeces os da túa casa, 2:34 xa non coñeces a ninguén. 2:37 Pero alí ti ías a todas as cadras, a todos os barrios, coñecías a todo o 2:40 mundo. 2:41 Podías andar por toda a cidade. Somos bastante sociables e coñecémonos 2:46 entre todos. 2:46 Si, é un engadido. Alí teño persoas 2:48 coas que teño moitos bonitos recordos 2:50 e cada vez que vou sempre tento reunirme con 2:53 Todos eles. Pero aquí tamén coñecín bastantes persoas. 2:56 coas que crean moitos recordos e bos momentos. 2:58 O plan é quedarme aquí un tempo 3:01 e logo regresar. 3:02 Pero ao mellor quedo en algo intermitente. 3:04 Paso un tempo alí, un tempo aquí. 3:07 Claro, pois xa me acostumei a estar aquí. 3:09 Diríalle que non se encerre moito, que trate 3:12 de coñecer máis ás persoas, que trate de 3:15 Saír. 3:15 Aquí, como che digo, é moi diferente, porque todo o mundo 3:19 está moi pechado. 3:20 Entón, cando chegas, sínteste pechado e só estás no piso, 3:25 non saes. Xa estamos máis afeitos. Diríalles que traten de coñecer persoas e de 3:29 Saír máis fóra. Así xa non se sinte tan agobiado. 3:33 Pois diría superación. Todo foi como unha proba 3:38 e, pouco a pouco, un proceso un pouco 3:42 complicado, pero puidose. 