A historia de Joe Historia · instalacións e exposicións: LSYTSDA Sala Alterarte
Posición · 0:00 / 7:47 SubtítulosDesactivados ES EN GL Transcrición 0:00 Ben, eu son Joe Sebastián Castro Carrasco, veño de Perú, 0:05 teño 25 anos e bo, eu nacín en 0:09 A cidade de Ayacucho. É unha cidade bastante semellante, 0:13 a Ourense, a verdade, o clima e todo. Levo xa case 0:18 un ano; en xullo cumpre xa un ano de estar 0:22 aquí e este lugar significa para min 0:26 como unha nova oportunidade onde podo desenvolver 0:31 Actitudes que antes en Perú non tivera por distintos motivos. 0:36 inicialmente este proxecto comezou con poderíase dicir un ano 0:41 en Malta, que era para un pouco conseguir 0:45 diñeiro ou con traballo porque aí tiñamos unha, tiña 0:48 A miña tía que vivía aí e facilitounos un 0:52 pouco ese tema do trámite aló. Xa para, tiñamos 0:55 plan de estar aí un ano ou dous anos e como vimos que xa tiveramos o que a meta 1:00 que vimos necesitado para vir acó, dicimos vir 1:03 España xa para estudar eu e min 1:05 Curmán e miña nai, que somos os que saímos de Perú. Ben, o momento de chegar 1:11 España, complícao nun inicio foi 1:15 atopar onde ficar, xa que para obter 1:20 cuarto ou un departamento pedían demasiados papeis, 1:24 como nóminas e todo iso para alugar 1:28 un apartamento para dous, e deficultousenos 1:32 un pouco, pero por sorte puidemos conseguir 1:36 así unhas cositas, unha que outra, 1:40 e ao final rematamos, en certo xeito, 1:43 A atopar unha solución tamén con axuda 1:47 dalgunhas familiares que habían 1:50 Perdendo contacto e recuperamos acó a España que eles vivían 1:54 acó. 1:55 Iso, un pouco iso complicado o cambio ese, 2:00 Tamén en Perú solemos dicir que nosa 2:05 familia un pouco atípica, porque noso 2:08 avó, ben, meu avó, afixéranos 2:11 a todos a vivir xuntos. E que eu, mamín 2:14 e o meu curmán saiamos dese círculo, por dicilo, 2:17 foi un cambio bastante brusco, o cal nos 2:21 chocou ao momento de comezar a administrarnos 2:24 sos, por así dicilo, xa non contar con axuda dun tío, un primo ou un avó que 2:29 Díganos, veña, oe, que tes? Tes este 2:32 problema? Veña, eu axúdote e cousas 2:35 Así, non? 2:36 Para sacalo de enriba dunha vez, respecto 2:40 a números, datas e todo iso, eu son pésimo 2:43 en lembrarme deste tipo de cousas, así que non podería dicir nada sobre iso, pero 2:48 Teño un polo que me regalou a miña avoa hai moitos anos, ese polo está para tirar, 2:54 mais como mo dera a miña avoa 2:58 e este tíñao bastante cariño dixen non 3:02 "Vouno traer, así todos se opoñan". "Non, déixao, que está roto, ten 3:06 ocos, está feo. E téñoo aí gardado como lembranza. 3:11 Pois respecto do meu sentimento de como me 3:15 Síntoo por dicilo non podería dicir que 3:19 nunca vou deixar de sentirme peruano porque é de 3:23 onde veño e bo sempre me ensinaron a 3:27 valorar de onde vés por iso un pouco así 3:31 este a grandes características cando me fixen a presentación 3:35 con Tomás ao comezo de curso mencionei o do cuy 3:38 que como broma ou sexa para todos pero para min 3:42 como unha forma de lembrar de onde veño porque a cidade de onde veño é onde ese 3:46 plato en específico comese 3:51 bastante. Pois iso non quere dicir 3:55 Claro que non non non 3:59 poida adaptarme a este novo entorno, creo 4:03 que se ben son peruano teño que 4:06 respectar os lugares onde vou e a xente coa que vaia convivir en 4:10 estes nestes sitios. 4:12 Pois a verdade é que si, diría que 4:15 Foi unha decisión miña porque en Perú chegou 4:19 un punto no que me sentía estancado, que 4:22 non avanzaba en nada, nin no persoal nin 4:25 no profesional, así que se me presentou a 4:29 idea de saír do país e ver por algo 4:34 máis, e dixen: "Si, vamos" E vin, como 4:38 mencionei antes, coa miña nai e o meu curmán, pero 4:41 tamén aí quedou gran parte da miña familia que son as miñas tías os meus primos e 4:46 moitos coñecidos como tal pero non como 4:49 tal non creo que os perdera 4:53 porque sigo en contacto con eles, 4:56 Chamando cando me acordo e así. 5:00 Para responder á primeira pregunta, eu 5:03 Creo que ser estranxeiro é como, ben, 5:06 é ser un convidado, como cando convidas a alguén á túa casa, tes que, cando 5:11 vas ter que respectar as regras en todo o que se di aí, pero despois pódese 5:17 Un pouco, ben, podes, vaste adaptando a 5:19 como é o entorno, como é todo o lugar. 5:23 Respecto a certos comentarios que mencionas, sexan negativos, 5:27 positivos, a min a verdade danme 5:30 algo igual. Non sinto que me vaian afectar 5:34 a min persoalmente, ben, a min, se son referidos 5:38 un pouco ao meu primo, á miña nai, si, aí 5:41 enfocoume un pouco máis porque é o como se sentirán 5:43 Eles. Porque eu sei que se a min me veñen 5:46 e insúltanme, dinme algo, dáme igual. Podo 5:50 vivir con iso. E así si 5:53 sei que eses comentarios en 5:57 certo modo poden ser xustificados entre 6:01 Aspas, pero por certos individuos que veñen e 6:05 non van polo correcto, pero diría que 6:10 que en certo xeito se entende ou pódeos entender porque en Latinoamérica tamén 6:15 Temos un problema na inmigración 6:18 e están eses dous lados. 6:22 En principio si penso quedar, pero non sen volver a 6:26 Perú, obviamente para visitar á miña familia e todo iso. 6:31 Si penso ir de cando en cando. Exactamente 6:34 onde, non teño a máis remota idea. 6:38 Gústame Ourense porque é tranquilo e todo o 6:42 verdade a min os ambentes tranquilos e todo iso gústanme. 6:46 Sempre dixen que son un avó dentro 6:49 de alguén mozo porque gusta estar tranquilo, 6:51 así que ninguén me molesta, a choiva, todo iso e estou feliz. 6:57 Pois iso non, eu non chan pensar moito futuro porque prefiro 7:01 gozar do que agora é e así 7:06 Pois, a ver, que lle diría? Que sei 7:12 arrisque. Porque así como pode saír mal, 7:17 Pode rematar fatal, pódeche ir ben tamén. 7:23 É sempre arriscarse. Esa é a vida á fin 7:27 e ao cabo. O que din que non arrisca, non gaña. 7:31 Tamén adoita perder pero aí está 7:35 un pouco no risco e xa. 