A historia de Mariana Historia · instalacións e exposicións: LSYTSDA Sala Alterarte
Posición · 0:00 / 10:34 SubtítulosDesactivados ES EN GL Transcrición 0:00 Ola, moi boas tardes. O meu nome é Mariana 0:05 Oprea. Levo 25 anos en España. Cando vimos 0:10 a primeira vez era todo moi diferente como agora 0:14 Ven a maioría da xente doutro país. 0:19 Antes era moi complicado. Viña en autobús, 0:23 tres días de coche. Tiñas que aguantar 0:27 a multitude porque viñamos case 70 persoas nun autobús. 0:32 Tiñas que ensinar diñeiro. 0:34 Cando te paraban, non era tan sinxelo vir a España como agora. 0:39 Agora si, agora é, para min... 0:42 A miña forma de pensar, é facilísimo. 0:46 Agora vénse en avión. 0:48 Agora é totalmente diferente. 0:51 Antes era bastante complicado. 0:53 De feito, quen pasaba e cruzaba para vir 0:58 Es apaña ou a Francia era... porque tiñas 1:03 que ensinar cartos, porque viñas cunha visa. 1:07 Tiñas unha visa de tres meses e de aí... 1:11 Como che pasabas da visa, xa te expulsaban 1:15 e mandábante para o teu país. Era bastante complicado. 1:19 E eu cheguei a España 1:23 con 24 anos e agora teño 1:27 49. Pódese decatar... 1:35 Cantos anos teño aquí. Estiven cinco anos vivindo 1:38 en Vigo e despois xa me cambiei 1:41 e vin para Ourense. Ao principio cando cheguei, difícil, 1:47 porque algunhas palabras si que as entendía, pero claro... 1:53 Era moi complicado. Entendía un pouco 1:56 porque en Romanía tiñamos unhas novelas españolas, 1:59 e algo entendiamos. Pero claro, de aí a ir 2:03 ao súper a mercar ou buscar algo de traballo... 2:07 Porque precisabas un pouco máis ou menos entenderse. 2:12 Era bastante complicado e pouco comezamos a... 2:17 Apuntarnos a uns cursos para a lingua, 2:21 Polo menos aprendelo un pouco. Tamén 2:25 foi difícil entrar aí, porque non había tantos 2:29 estraños como agora, hai vinte e pico de anos, 2:33 mais aínda así era difícil. Entón tivemos que 2:38 aprender o idioma así, escoitando de aí 2:42 dúas palabras, de aí dúas palabras e así. De 2:45 feito tampouco falo... Levo tantos anos e non falo 2:48 perfectamente. As cousas son como son. 2:51 E tamén cando cheguei a España, 2:55 Tamén cheguei prácticamente soa. 3:01 Cheguei... unha prima miña que ao principio... 3:05 A miña prima díxome que me ía dar un traballo, 3:10 supostamente. Andaba con moitas porcalladas, 3:13 Tiñas que estar ben atenta porque... 3:17 Había, como agora tamén, había moita delincuencia. 3:21 Había moitas mulleres que as mandaban para 3:25 prostituírse. Eu era moi novo nesa época 3:29 e, aínda que era a miña curmá, non podía telo 3:33 arrisqueime moi confianza... aínda que vin para 3:36 acó, tiña un pouco de medo e... 3:39 Grazas a Deus atopei unha boa persoa, 3:44 que foi o pai dos meus fillos. Coñecímonos 3:49 aquí. Despois xuntámonos e teño 3:54 tres fillos marabillosos hoxe. 3:58 Levo oito anos separada do pai dos meus 4:01 fillos. Non me foi nada fácil porque... 4:03 Estar nun país que non é teu, 4:09 con tres nenos, separada, e tamén sacalos adiante para... 4:14 Que estuden, para que teñan o necesario. 4:17 Un traballo fixo tampouco había, entón tampouco 4:21 foi tan fácil, pero grazas a Deus xa puiden saír adiante con eles. 4:27 Cando cheguei aquí a España, é certo que 4:32 Eu vía unha vida, polo que me pintaba 4:37 A xente, toda súper ben. Pero cando se entra 4:41 e vivese aquí, pois xa non é o 4:45 mesmo, a verdade. Despois... Que fixen 4:50 eu ata o día de hoxe? Grazas 4:55 a Deus, atopei traballo, grazas á 4:58 xente boa que Deus sempre puxo en 5:01 O meu camiño. Puiden saír para adiante e agora podo 5:07 dicir que son unha persoa moi feliz e teño 5:13 aos meus fillos comigo, que tamén é o máis 5:16 sagrado que teño na vida. E seguirei loitando 5:20 todos os días, día a día, por eles e por eles 5:24 min. Somos felices, a verdade. Ao día de hoxe, 5:27 se tiña que escoller onde quero vivir, aquí. 5:30 Porque aquí están os meus fillos, aquí está a miña familia. 5:36 Eu levo máis anos en España que en Rumanía, 5:40 entón non podo dicir Romanía. Si é certo que 5:44 Teño as miñas irmás, teño familia tamén, pero meu 5:49 familia verdadeira téñoa aquí. Entón é aquí 5:54 onde me vou facer a vida. Aínda que 5:58 en Romanía teñas unha casa ou o que teñas, 6:02 tamén é certo que subiu moito de nivel 6:04 Romanía, non é o mesmo de antes, 6:08 mais aínda así non me vexo aló. Véxome 6:12 aquí. Teño aquí os meus coñecidos, teño aquí a miña xente, 6:16 Teño aquí os meus fillos. 6:18 Mire, eu a verdade son orgullosa de que son 6:23 rumana. É certo tamén, vou ser sincera, en Rumanía tamén hai un pouco 6:28 de todo, igual que en todos os países: hai bos e malos. Pero son orgullosa de 6:33 ser rumana, aínda que a vida non nos pode 6:37 ofrecer o mesmo que temos aquí. Pero 6:40 a verdade son moi orgullosa de min 6:44 país, porque son xente traballadora. Hai xente 6:48 honrada, hai xente que loita cada día. A 6:52 o mellor podería dicir que loitan mellor 6:55 que os de aquí, porque os de aquí traballan, pero ten que ser un soldo 7:00 alto, se non, non traballan. Con todo, en Romanía si que se traballa tanto por 7:04 moito como por pouco. Entón eu son unha 7:08 persoa de ben grazas ao meu país, porque 7:12 No noso país pódese traballar tanto por 7:15 moito como por pouco. E tamén hai 7:19 xente mala, non digo que non, pero iso é 7:21 como en todos os países. E se teño que 7:24 escoller o país ao país, España 7:28 e Romanía, quero dicir que escollo España 7:32 porque están os meus fillos aquí. Pero simplemente xa 7:36 díxenlle que Romanía tampouco está tan 7:39 mal. E ademais tamén é certo ca min 7:43 crecín cunha educación boa. Vin para España porque 7:47 Era unha nena e quería un mellor futuro para min. 7:51 Pero tan mal, tan mal, grazas a Deus, non. Estivo ben. 7:55 Pois mira, vouche ser sinceira. Como levo tantos anos aquí, 8:01 eu nunca sentín rexeitada, por 8:04 Dicilo dalgunha forma, por ninguén. 8:08 Nin en Vigo, os cinco anos que vivín, nin aquí 8:13 en Ourense tampouco. Porque eu son unha persoa moi 8:17 Comunicativa. Por máis que unha persoa ao 8:22 mellor estea de mal humor ou calquera cousa, eu 8:27 Tento sempre sorrir e sacar un sorriso. Y 8:31 rexeitada, non, nunca me sentín, porque eu creo 8:34 que iso foi unha das cousas que me achegou 8:38 moito a este país. Nunca tiven rexeitado de ninguén. Non sei, 8:43 ao mellor tiven eu sorte e non topei 8:48 con xente mala para ter rexeitos. Non, hai máis rexeitos, 8:52 para dicir a verdade, de paisanos 8:56 Ti que de aquí de España, sinceramente. 8:59 Pero frustrada por vir a España ou 9:03 algo así, non, nunca. A verdade, nunca. 9:07 Pois mira, a verdade, ás veces soño en español, 9:14 porque soño falando cos meus fillos, 9:17 porque nós na casa tamén falamos en español. 9:19 En rumano, poucas veces. 9:22 E ás veces soño tamén en rumano, cando soño coa miña familia, 9:26 porque falamos en rumano. 9:27 Pero o demais, ben. Cos meus fillos sempre, 9:31 porque nós falamos sempre español. Por 9:34 iso aprendín ben tamén a lingua, cando 9:38 creceron os meus fillos. Tiven que poñer aí cana 9:41 para falar con eles, entón aprendín moito mellor. 9:44 Ben, mira, eu sinceramente... pasoume e me 9:49 adoita pasar sempre: cando saio cos meus 9:54 fillos á rúa partímonos de risa. 9:58 Porque eu son un pouquiño así, pallasa, digamos, me 10:02 Gústanos... rimos pola rúa, tanto co neno, 10:07 coa miña filla, coa pequena, con todos nós. 10:11 Entón, sinceramente, somos así, moi... Como? 10:16 Diría? Moi alegres, sempre moi contentos. 10:21 Andamos por aquí, se tropezamos tropezámonos rimos. Aínda que nos doa, nós rimos. 